een dag ADHD-onderzoek in tweets en tekst… #ADHDjanee

Een dag lang onderzoek of ik ADHD heb… gesprekken met een verpleegkundig specialist, een psycholoog en een psychiater. En dan ook nog tests zonder en met medicatie… de dag stap voor stap.

Tussen alle gesprekken en tests in heb ik mezelf de hele dag beziggehouden met mijn telefoon. En dus ook foto’s online gezet.

een dag in tweets (en wat extra woorden)

 

 

 

 

 

Geen tweet of foto: na de test had ik een gesprek met de psychiater. Op basis van de gesprekken en de test, vertelde ze, was er voldoende om aan te nemen dat er grond was voor de diagnose ADHD. Maar als de Qb-Test ook nog een andere uitslag gaf met medicatie, dan is de diagnose ADHD helemaal terecht….

 

 

Het gekke was… de test voor een tweede keer doen, dat vond ik helemaal niet zo erg. Heel raar eigenlijk. Je zou denken dat ‘nog een keer zo’n vervelende test doen’ juist nog veel meer ergernis zou geven? Maar niet dus. Zou die medicatie al werken dan??

 

 

Tijdens de test (meer dan anderhalf uur na inname) begon ik de effecten van dexamfetamine te voelen… ik werd loom en alles ging langzaam. Zelf vond ik dat ik mij slecht kon concentreren, maar in de uitslag van de tweede test is juist een hele goede concentratie te zien. Alles was anders en een beetje gek, en ook wel eng. Ik had het gevoel dat ik de controle kwijt was, maar vond eigenlijk ook alles wel best zo… ontspannen en grappig. 🙂

Na de tweede test de uitslag besproken met de verpleegkundig specialist. Bij de eerste test scoorde ik een beetje slechter dan de controlegroep waar ik mee vergeleken ben (mannen van mijn leeftijd). Maar de tweede keer waren mijn scores beter; ik scoorde zelfs heel duidelijk beter dan de controlegroep!

‘k Hoor je denken: “Een beetje slechter dan de controle groep? Dat is toch niet zo heel erg dus?” Hm ja. Dat lijkt zo. Mijn aanpassingen en controles zijn zó groot dat ik zelfs in de test niet heel slecht scoor. Daarom bestaat zo’n dag niet alleen uit een test, maar zijn er ook gesprekken. En die gesprekken gaven de psycholoog en psychiater een andere indicatie… 😉

 

 

Heel kort samengevat: wat ik schreef in mijn eerdere blog bleek te kloppen. Ik heb mijzelf veel methoden en manieren aangeleerd zodat eigenlijk niemand merkt waar ik (zelf) last van heb. Daar bovenop ook nog een ijzeren discipline waarmee ik ‘alles’ onder controle hou. Maar dat is voor mij allemaal ‘hard’ werken de hele tijd.

interne stuiterbal…

Je kent vast het beeld in komische series of in films: iemand met ADHD stuitert de hele tijd rond als een ongeleid projectiel. Nou ja… zo ben ik eigenlijk ook. Maar dan aan de binnenkant. Niemand merkt dat, behalve ik. En dat kost mij heel veel energie. Het maakt dat ik vaak heel moe kan zijn. Maar dan tóch doorga. En doorga. En doorga. Ach, je hebt het beeld nu wel… 😉

rust? uitproberen!

Nu ik een diagnose heb… wat nu? Ik ga verder op zoek naar rust.
Deze test heb ik speciaal aan het begin van mijn zomerse #rust-periode gepland; om de ruimte te hebben om medicatie uit te proberen. En nu ik het vandaag ‘gevoeld’ heb, heb ik besloten om het uit te gaan proberen. Kijken wat het mij brengt. Krijg ik meer innerlijke rust? Kan ik verder gewoon goed (of misschien beter) functioneren?

Als ik de diagnose heb, dan weet ik wat de oorzaak is van dingen waar ik last van heb. En dan kan ik daar mijn leven op inrichten en mee leren omgaan.” Dat ga ik dus doen. En medicatie kan een van de oplossingen zijn. Maar dat weet ik alleen als ik dat ga uitproberen. De komende weken dus… 🙂

 

 

 

Delen kan alleen door vermenigvuldigen...